Trur eg har ein form for autisme.

[AnonymBruker]

Detta kan bli litt langt.

Eg har heile livet eigentlig følt på at det er noko med meg som er annleis. Miljøet rundt meg har sanksjonert på ting som eg har gjort som eg ikkje kunne noko for. Fordi eg ikkje skjønte korleis eg skulle oppføra meg i ulike situasjonar. Det begynte ganske tidlig, etter nok "kjeft" så justerte eg måten eg var på. F.eks om eg gjør x, så får eg tilsnakk. Så eg lærte meg over tid å oppføra meg fint og tilpassa meg samfunnet eg levde i. På ein måte maskerte den eg eigentlig var, kombinert med vanlig sosial utivkling som alle har.

- Snakka til normal tid, gjekk til normal tid.
- Leika bare med yngre barn når eg var barn.
- Ekstremt snevre interesser som barn (kun tre ting, og kunne drive med det i timesvis)
- Viste ukritisk sosial kontakt med andre, ville væra med folk men det var heilt tilfeldig kven det var. Ingen autentisk realsjon til folk. Det var nok at det var folk, var liksom bestevenn med alle. Totalt uredd for fremmede.
- Foreldra mine henviste meg, fekk diagnosen atypisk barneautisme når eg var 5 år.
- Mamma sa eg hadde tatt hendene mine over ørene i hagen for å blokkera ut lyder og inntrykk, ho syntest det var noko rart med meg samtidig som eg eigentlig var ganske normal unge. Slektninger sa eg var eksentrisk.
- Sleit masse sosialt heile skulegangen men gjorde det ganske middels/bra faglig. Eg hadde ikkje noko særlig med venner, kun bekjente.
- Hadde ein litt krevande ungdomsperiode med identitetsproblemer, men ikkje sånn kjempe forferdelig samanlikna med andre (ikkje rus og sånt, ganske snill stort sett).
- Som ung vaksen havna eg i mange rare situasjonar når det kjem til motsatt kjønn fordi eg ikkje skjønte min forventa væremåte ovanfor menn. Eg var naiv og snøblind i forhold til kva signaler eg sendte ut, skjedde heldigvis ikkje noko alvorlig.

I dag er eg over 30 år, gift, fullførte høgare utdanning utan problemer. Eg arbeider 100% (og trivest med det). Har bil, hus, katt. Eg er kanskje klisjen på det som er A4 eigentlig. Eg framstår som ganske normal. Er ein rolig, snill og pliktoppfyllande person. Vi glir greitt inn i nærmiljøet her også.

Er det forsatt mulig at eg har autisme sjølv om eg er velfungerande? Eg sliter ikkje psykisk og har det stort sett gankse ok. Men merker framleis at det er noe med meg som er annleis. Har eigentlig berre konkludert med (i årevis) at eg er litt rar og introvert. At eg blir sliten av å væra med folk og trenger tid for meg sjølv (som ikkje er så spesielt i utgangspunktet).

Eit spørsmål er f.eks

Spørsmål: Eg veit ofta korleis andre har det.
Svar: Ikkje peiling, greier det ikkje litt ein gong. Men eg kan forstå på eit intellektuelt nivå at det er dumt å ha kreft. Kanskje eg ikkje er så veldig empatisk sjølv om eg annerkjenner at folk har rettigheter og såklart ikkje vil at noen skal lide. Greier du forstå korleis andre har det? Korleis kan andre eigentlig vita korleis andre har det? Vi bur ikkje i deira hovud... Sikkert mange som skriker på insida som smiler utvendig...

Spørsmål: Eg veit ikkje korleis eg skal oppføra meg rundt andre.
Svar: Eg har øvd på det som eit slags skodepsel, eg simulerer det eg skal og kva som er forventa av meg. Dersom eg ikkje har gjort den settinga før sliter eg ekstremt og blir urolig. Eg greier heller ikkje finne ut balansen mellom snakking og det å væra stille. Enten snakker eg som ein foss eller så holder eg kjeft... Er det vanlig? Kan folk faktisk bare væra sosiale og vita kva dei skal og sånt? Er det sånn "vanlige" folk har det? Eller er alle litt sånn?

- Eg har aldri skjønt ironi og sarkasme, når folk seie noko dei ikkje meine så sliter eg med å tolka det (eg merker at andre skjønner det før meg)
- Eg savner aldri familien min... (vil at dei skal ha det fint, eg liker å væra med familie når eg er der).
- Kan fint dra på resturant for meg sjølv og synest det er koselig (før koronaviruset).
- Eg er ekstremt dårlig når det kjem til grovmotorikk, klossete og klønete.
- Eg har ingen grunnrytme og får ikkje til å klappe i takt, generellt ekstremt dårlig i faget musikk.
- Når folk griner veit eg ikkje kva eg skal gjøre. Når eg snakker i sånne situasjonar gjer eg det alltid verre.
- Eg liker kun viss type klær og det er kun det eg går med (det er jo kjempe autistisk er det ikkje?)
- Klarer ikkje avslutte samtalar på telefonen uten at det blir kleint, f.eks eg skjønner ikkje når eg bør legga på. Noen ganger blir det berre sånn "er du ferdig nå, hadet". Men siste åra har eg lært meg at det er feil, eg må heller sei "takk for samtale, vi snakkest". Dritkleint.
- Føler det å væra rundt andre er ein konstant øvelse på å forstå andre.
- Føler at andre stusser på småting ved meg, men greie ikkje heilt å peika det ut.

- Skjønner ikkje flørting (fant meg ein snill mann fordi det var praktisk, men utvikla faktisk sikkelig ekte følelser for han som sleit meg ekstremt masse ut, så eg har tydeligvis litt følelsar. Skal folk med autisme ikkje ha det? Eg elsker han virkelig, kan folk med autisme elske?)

- Sliter med å forstå kroppsspråk til andre (klarer du det?)
- Planlegger alt i detaljer konstant (trenger ekstrem grad av forutsigbarhet, men taklar fint endringar i siste liten, som er atypisk)

- Når eg er for meg sjølv liker eg å gynge på stolen, gjer det ikkje når det er folk rundt for det er ein av tinga eg ikkje skal gjera rundt andre fant eg ut. Eg kan og til tider laga masse rare lydar, kun mannen min får sjå meg sånn. Han veit at eg på ein måte er litt "gal".
- Sliter med å oppføra meg når eg er trøtt, då kjem den eg faktisk er meir fram

- Aldri takla gruppearbeid særlig bra, men prøver, sliter med det den dag.
- Kan småprate med folk, sånn litt. Det blir fort kleint, men eg prøver. Det blir ofta litt sånn "ja det er vått ute, det er fordi det regner"..
- Litt dårlig på blikkkontakt, spesielt når eg er trøtt. Men har lært meg det også.

- Hjernen min husker ting lett, kan ramse opp masse ubrukelig fakta som eg hadde på ein prøve på barneskulen
- Liker ikkje klemming eller eigentlig å bli holdt rundt, litt av mannen min. Men er ikkje veldig fysisk person sånn generellt.

- Alltid slitt med å sovne for kvelden, men når eg sovner så sover eg godt. Må roe ned ein time eller to før leggetid.
- Synest veldig mange aktiviteter er totalt meiningslause

- Er ekstremt rydding, har det alltid reint og fint rundt meg. Unntaket er når eg har eit prosjekt, då flyter alt. Men stort sett har allt sinn plass og er i orden. Bruker ikkje så lang tid på vaskinga fordi eg er så effektiv, greie ikkje konsentrera meg i rot.

Då er spørsmålet, kan eg ha autisme? Og om eg har det er det eigentlig viktig? Kva skal eg gjera med den informasjonen? Eg blir jo ikkje mindre autist av å få diagnose og eg har jo klart meg fint. Så det er ikkje som om eg trenger merkelappen. Burde eg tatt det opp med fastlegen min? Er det ikkje litt seint for meg?

Ha ein fin kveld.







 

Anonymkode: 0340b...05d

[AnonymBruker]

Akkurat nå, AnonymBruker skrev:

Detta kan bli litt langt.

Eg har heile livet eigentlig følt på at det er noko med meg som er annleis. Miljøet rundt meg har sanksjonert på ting som eg har gjort som eg ikkje kunne noko for. Fordi eg ikkje skjønte korleis eg skulle oppføra meg i ulike situasjonar. Det begynte ganske tidlig, etter nok "kjeft" så justerte eg måten eg var på. F.eks om eg gjør x, så får eg tilsnakk. Så eg lærte meg over tid å oppføra meg fint og tilpassa meg samfunnet eg levde i. På ein måte maskerte den eg eigentlig var, kombinert med vanlig sosial utivkling som alle har.

- Snakka til normal tid, gjekk til normal tid.
- Leika bare med yngre barn når eg var barn.
- Ekstremt snevre interesser som barn (kun tre ting, og kunne drive med det i timesvis)
- Viste ukritisk sosial kontakt med andre, ville væra med folk men det var heilt tilfeldig kven det var. Ingen autentisk realsjon til folk. Det var nok at det var folk, var liksom bestevenn med alle. Totalt uredd for fremmede.
- Foreldra mine henviste meg, fekk diagnosen atypisk barneautisme når eg var 5 år.
- Mamma sa eg hadde tatt hendene mine over ørene i hagen for å blokkera ut lyder og inntrykk, ho syntest det var noko rart med meg samtidig som eg eigentlig var ganske normal unge. Slektninger sa eg var eksentrisk.
- Sleit masse sosialt heile skulegangen men gjorde det ganske middels/bra faglig. Eg hadde ikkje noko særlig med venner, kun bekjente.
- Hadde ein litt krevande ungdomsperiode med identitetsproblemer, men ikkje sånn kjempe forferdelig samanlikna med andre (ikkje rus og sånt, ganske snill stort sett).
- Som ung vaksen havna eg i mange rare situasjonar når det kjem til motsatt kjønn fordi eg ikkje skjønte min forventa væremåte ovanfor menn. Eg var naiv og snøblind i forhold til kva signaler eg sendte ut, skjedde heldigvis ikkje noko alvorlig.

I dag er eg over 30 år, gift, fullførte høgare utdanning utan problemer. Eg arbeider 100% (og trivest med det). Har bil, hus, katt. Eg er kanskje klisjen på det som er A4 eigentlig. Eg framstår som ganske normal. Er ein rolig, snill og pliktoppfyllande person. Vi glir greitt inn i nærmiljøet her også.

Er det forsatt mulig at eg har autisme sjølv om eg er velfungerande? Eg sliter ikkje psykisk og har det stort sett gankse ok. Men merker framleis at det er noe med meg som er annleis. Har eigentlig berre konkludert med (i årevis) at eg er litt rar og introvert. At eg blir sliten av å væra med folk og trenger tid for meg sjølv (som ikkje er så spesielt i utgangspunktet).

Eit spørsmål er f.eks

Spørsmål: Eg veit ofta korleis andre har det.
Svar: Ikkje peiling, greier det ikkje litt ein gong. Men eg kan forstå på eit intellektuelt nivå at det er dumt å ha kreft. Kanskje eg ikkje er så veldig empatisk sjølv om eg annerkjenner at folk har rettigheter og såklart ikkje vil at noen skal lide. Greier du forstå korleis andre har det? Korleis kan andre eigentlig vita korleis andre har det? Vi bur ikkje i deira hovud... Sikkert mange som skriker på insida som smiler utvendig...

Spørsmål: Eg veit ikkje korleis eg skal oppføra meg rundt andre.
Svar: Eg har øvd på det som eit slags skodepsel, eg simulerer det eg skal og kva som er forventa av meg. Dersom eg ikkje har gjort den settinga før sliter eg ekstremt og blir urolig. Eg greier heller ikkje finne ut balansen mellom snakking og det å væra stille. Enten snakker eg som ein foss eller så holder eg kjeft... Er det vanlig? Kan folk faktisk bare væra sosiale og vita kva dei skal og sånt? Er det sånn "vanlige" folk har det? Eller er alle litt sånn?

- Eg har aldri skjønt ironi og sarkasme, når folk seie noko dei ikkje meine så sliter eg med å tolka det (eg merker at andre skjønner det før meg)
- Eg savner aldri familien min... (vil at dei skal ha det fint, eg liker å væra med familie når eg er der).
- Kan fint dra på resturant for meg sjølv og synest det er koselig (før koronaviruset).
- Eg er ekstremt dårlig når det kjem til grovmotorikk, klossete og klønete.
- Eg har ingen grunnrytme og får ikkje til å klappe i takt, generellt ekstremt dårlig i faget musikk.
- Når folk griner veit eg ikkje kva eg skal gjøre. Når eg snakker i sånne situasjonar gjer eg det alltid verre.
- Eg liker kun viss type klær og det er kun det eg går med (det er jo kjempe autistisk er det ikkje?)
- Klarer ikkje avslutte samtalar på telefonen uten at det blir kleint, f.eks eg skjønner ikkje når eg bør legga på. Noen ganger blir det berre sånn "er du ferdig nå, hadet". Men siste åra har eg lært meg at det er feil, eg må heller sei "takk for samtale, vi snakkest". Dritkleint.
- Føler det å væra rundt andre er ein konstant øvelse på å forstå andre.
- Føler at andre stusser på småting ved meg, men greie ikkje heilt å peika det ut.

- Skjønner ikkje flørting (fant meg ein snill mann fordi det var praktisk, men utvikla faktisk sikkelig ekte følelser for han som sleit meg ekstremt masse ut, så eg har tydeligvis litt følelsar. Skal folk med autisme ikkje ha det? Eg elsker han virkelig, kan folk med autisme elske?)

- Sliter med å forstå kroppsspråk til andre (klarer du det?)
- Planlegger alt i detaljer konstant (trenger ekstrem grad av forutsigbarhet, men taklar fint endringar i siste liten, som er atypisk)

- Når eg er for meg sjølv liker eg å gynge på stolen, gjer det ikkje når det er folk rundt for det er ein av tinga eg ikkje skal gjera rundt andre fant eg ut. Eg kan og til tider laga masse rare lydar, kun mannen min får sjå meg sånn. Han veit at eg på ein måte er litt "gal".
- Sliter med å oppføra meg når eg er trøtt, då kjem den eg faktisk er meir fram

- Aldri takla gruppearbeid særlig bra, men prøver, sliter med det den dag.
- Kan småprate med folk, sånn litt. Det blir fort kleint, men eg prøver. Det blir ofta litt sånn "ja det er vått ute, det er fordi det regner"..
- Litt dårlig på blikkkontakt, spesielt når eg er trøtt. Men har lært meg det også.

- Hjernen min husker ting lett, kan ramse opp masse ubrukelig fakta som eg hadde på ein prøve på barneskulen
- Liker ikkje klemming eller eigentlig å bli holdt rundt, litt av mannen min. Men er ikkje veldig fysisk person sånn generellt.

- Alltid slitt med å sovne for kvelden, men når eg sovner så sover eg godt. Må roe ned ein time eller to før leggetid.
- Synest veldig mange aktiviteter er totalt meiningslause

- Er ekstremt rydding, har det alltid reint og fint rundt meg. Unntaket er når eg har eit prosjekt, då flyter alt. Men stort sett har allt sinn plass og er i orden. Bruker ikkje så lang tid på vaskinga fordi eg er så effektiv, greie ikkje konsentrera meg i rot.

Då er spørsmålet, kan eg ha autisme? Og om eg har det er det eigentlig viktig? Kva skal eg gjera med den informasjonen? Eg blir jo ikkje mindre autist av å få diagnose og eg har jo klart meg fint. Så det er ikkje som om eg trenger merkelappen. Burde eg tatt det opp med fastlegen min? Er det ikkje litt seint for meg?

Ha ein fin kveld.







 

Anonymkode: 0340b...05d

Høres ikke særlig autistisk ut.

Anonymkode: 3fcb0...d32

[AnonymBruker]

Du vokser ikke av deg barneautisme. Så hvis den diagnosen var riktig, så har du det fremdeles. 

Anonymkode: 217b7...56e

[Coccojambo]

«Foreldra mine henviste meg, fekk diagnosen atypiskbarneautisme når eg var 5 år.»

Du har jo svaret her. 

[AnonymBruker]

Just now, Coccojambo said:

«Foreldra mine henviste meg, fekk diagnosen atypiskbarneautisme når eg var 5 år.»

Du har jo svaret her. 

 

2 minutter siden, AnonymBruker said:

Du vokser ikke av deg barneautisme. Så hvis den diagnosen var riktig, så har du det fremdeles. 

Anonymkode: 217b7...56e

Eg ble fortalt at barn stort sett vokser av seg atypisk autisme fordi det avviker ikkje så masse frå normalen. Men eg veit eigentlig veldig lite om autisme. Er bekjent med ein som har aspergers og han er 100% ufør.

Hmm.

Hmmmmm....

Anonymkode: 0340b...05d

[AnonymBruker]

18 minutter siden, AnonymBruker skrev:

 

Eg ble fortalt at barn stort sett vokser av seg atypisk autisme fordi det avviker ikkje så masse frå normalen. Men eg veit eigentlig veldig lite om autisme. Er bekjent med ein som har aspergers og han er 100% ufør.

Hmm.

Hmmmmm....

Anonymkode: 0340b...05d

Spiller det noen rolle?

Anonymkode: 3fcb0...d32

[AnonymBruker]

1 minutt siden, AnonymBruker said:

Spiller det noen rolle?

Anonymkode: 3fcb0...d32

Nei eigentlig ikkje. Men det forklarer ein del.

Anonymkode: 0340b...05d

[AnonymBruker]

Det er jo et spektrum og du har det kanskje i en liten grad? Folk med Asberger er like forskjellige som andre mennesker. Noen fungerer greit i jobb, andre ikke.

Anonymkode: e68be...aa2

[AnonymBruker]

Du har diagnosen autisme fra tidligere, og nei, det hører med til sjeldenhetene at man vokser dette av seg. Så ja, med mindre du blir utredet på nytt og diagnosen fjernes har du denne fremdeles. 

Anonymkode: c6631...eaa

[AnonymBruker]

Du har jo mange typiske autistiske (Asperger-nivå)!trekk. 

Jeg skjønner hva du mener mht diagbose. Har du det bra, hva skal du med den da? Men har du barn? I så fall kan det være lurt å utrede deg. Det er jo en del arvelighet her.

Anonymkode: 06c1b...b8e

[AnonymBruker]

Just now, AnonymBruker said:

Du har jo mange typiske autistiske (Asperger-nivå)!trekk. 

Jeg skjønner hva du mener mht diagbose. Har du det bra, hva skal du med den da? Men har du barn? I så fall kan det være lurt å utrede deg. Det er jo en del arvelighet her.

Anonymkode: 06c1b...b8e

Vi har ikkje barn. Veit du kor arvelig barneautisme er? Min mann har ingen faktorar. Er det ein sjanse for at min milde barneautisme kan føra til eit barn som har sterk autisme? Eg har jo eit god liv, vil helst at våre barn skal få det også. Er ikkje for eit sorterings-samfunn eller noko slikt, men tenkjer at man bør tenkja seg litt om.

2 minutter siden, AnonymBruker said:

Du har diagnosen autisme fra tidligere, og nei, det hører med til sjeldenhetene at man vokser dette av seg. Så ja, med mindre du blir utredet på nytt og diagnosen fjernes har du denne fremdeles. 

Anonymkode: c6631...eaa

Det har eg ikkje tenkt på. Det er jo over 25 år sidan eg fekk den diagnosen. Fekk eigentlig aldri noko særlig behandling heller, litt tiltak på barneskolen gjort i miljøet for å hjelpa meg sosialt. Ellers ingenting, så datt det ut. Det har eigentlig ikkje vore særlig tema i vaksen alder.

Anonymkode: 0340b...05d

[AnonymBruker]

3 minutter siden, AnonymBruker skrev:

Vi har ikkje barn. Veit du kor arvelig barneautisme er? Min mann har ingen faktorar. Er det ein sjanse for at min milde barneautisme kan føra til eit barn som har sterk autisme? Eg har jo eit god liv, vil helst at våre barn skal få det også. Er ikkje for eit sorterings-samfunn eller noko slikt, men tenkjer at man bør tenkja seg litt om.

Det har eg ikkje tenkt på. Det er jo over 25 år sidan eg fekk den diagnosen. Fekk eigentlig aldri noko særlig behandling heller, litt tiltak på barneskolen gjort i miljøet for å hjelpa meg sosialt. Ellers ingenting, så datt det ut. Det har eigentlig ikkje vore særlig tema i vaksen alder.

Anonymkode: 0340b...05d

Men du har jo diagnosen uansett om du har fått tiltak og behandling eller ei. Så det er ikke noe å lure på. 

Anonymkode: c6631...eaa

[AnonymBruker]

Et så ryddig og strukturert skrevet innlegg er av de sjeldne, så ja det er nok sannsynlig at du fremdeles har en form for autisme. 

Men bare en ny utredning kan gi deg et svar.
Ja mennesker med autisme kan elske, men opplevelsen kan være annerledes for dem og partneren. Det kommer jo også helt an på hvor på spekteret du ligger.

En utredning er til hjelp fordi den vil finne ut hvor du evt er på spekteret, der du har utfordringer og trenger hjelp/oppfølging eller annet. Ikke minst for egen innsikt.

Kan være greit dersom dere tenker på å få barn, da dette har arvelige faktorer. 
 

Anonymkode: 83b1e...a58

[AnonymBruker]

Det kan jo godt hende du ville fått diagnosen om du ble utreda, men som du selv skriver: spiller det noen rolle?

Jeg er av den oppfatning at mange av oss kunne fått en eller annnem diagnose om vi ble utreda, men jeg mener man ikke trenger det med mindre problemene er så store at de går ut over din daglige fungering. Da er diagnose til hensikt å få riktig hjelp. Føler du det, at trekkene dine skaper vesentlige problemer for deg? I så fall kunne du jo blitt diagnostisert og fått hjelp av en psykolog som har peiling på temaet. Men hvis ikke: er det så farlig? Vi er jo alle forskjellige?

Anonymkode: a9a39...039

[AnonymBruker]

Aldri for sent!!

Anonymkode: a58f7...392

[AnonymBruker]

Jeg har en sønn med Asperger. Han går på høyskole. Ikke alle Aspergere blir uføre.

Du har nok fortsatt autisme, ja. Mulig du kommer under en annen diagnose nå i voksen alder. Om du ønsker det, kan du be om ny utredning for å vite mer om deg selv, og finne relevant hjelp.

Autisme er arvelig, ja. Vi har 3 barn med høytfungerende autisme / Asperger. 2 av de har ADHD. Søskenbarn på fars side har også disse to diagnosene, broren min er utviklingshemmet med autistiske trekk. Min far hadde også autistiske trekk men hadde nok ikke kvalifisert til diagnose pga dyktig i arbeid (sjefsstilling). Jeg har litt autistiske trekk selv (ikke nok til diagnose) og far har mange adhd-symptomer. En god bokstavmix!

Anonymkode: cebbf...dcc

[AnonymBruker]

54 minutter siden, AnonymBruker skrev:

Jeg har en sønn med Asperger. Han går på høyskole. Ikke alle Aspergere blir uføre.

 

Anonymkode: cebbf...dcc

Det er bare 10-15% som jobber.

Anonymkode: 3fcb0...d32

[AnonymBruker]

Du har nok autisme ja. Husk at kvinner er bedre på å tilpasse seg. Og noen klarer også å jobbe. Det kommer i forskjellige varianter. 

Anonymkode: 1a957...66e

[Helgeline]

Er det ikke fungering i hverdagen som avgjør diagnose eller ikke? Det høres ut som du fungerer fint i livet ditt. Du høres ut som en person som har det bra med ting på stell. 
Sånn sett kvalifiserer du vel ikke for noen diagnose. Hva skal du bruke den til liksom?

[AnonymBruker]

Jeg tror også at jeg har en diagnose grensende til autisme. Men, som du sier Ts, det spiller ingen rolle.

Er man en velfungerende autist så fungerer man jo. Et barn må ha en diagnose for å få hjelp gjennom skolen. Et voksent menneske har null fordeler men kan ha ulemper knyttet til en diagnose. 

Kanskje en dag, når jeg er på alder med Anthony Hopkins (som er autist og ble diagnostisert i 50-åra eller noe) og kjeder meg, så vil jeg oppsøke en diagnose. Før det? Jeg vet hva jeg bommer på av sosiale ting. De kan øves på og plugges like godt som gangetabellen, og når kan kan dem så er de ikke utfordrende å forholde seg til. Og med alder gir en mer blanke i at en innimellom helt åpenbart bommer totalt på noe folk forventes å ikke bomme på.

Anonymkode: ab427...9d4