Så var vi fire!

[Blueberry]

Så spennende!

Lykke til videre!

[Kipa]

uff da

[ny dag]

oj, oj, skjønner at du er lei nå. Godt at du fikk sove i natt ihvertfall.

Tenker på deg.

Klem herfra

[Gjest Mayamor]

Da er prinsessen født, har fått mms bilde av henne også, men får ikke til å kopiere det fra mobilen til pc...

Vi har fått ei flott jente! Født 22 mars kl 23.41. 2570 gram, 49 cm lang og 35 cm rundt hodet.Det gjekk fort og greit når riene først kom i gang!

Gratulerer så masse med jenten.

Er glad for at du fikk en fin fødsel og at du slapp keisersnitt!.

[Kipa]

Gratulerer så utrolig mye!!

Så godt at alt gikk bra, håper dere koser dere!

[ny dag]

Gratulerer så mye med en liten prinssesse

Også på bursdagen min da

Tenker på dere. Godt at du slapp keisersnitt.

Klem ny dag

[Blueberry]

Gratulerer så masse med ei lita jente!

[~Capricorn~]

Gratulerer så mye med prinsessen

[Gjest Epona]

Gratulerer Hermione!!!

Velkommen til verden lille prinsesse!

[Gjest Mayamor]

Håper alt står til med dere alle fire.

[Hermione]

Då var vi endelig heime! Veldig godt å komme heim etter å ha vore innesperra på KK i ei veke i strålande sol. Tusen takk for alle helsingane!

Den foreløbig navnlause prinsessa ligg og søv i vogga si i stova. Eg har nettopp vore og henta Malin i barnehagen. Ho har savna meg veldig siste veka, så det var godt å sjå kor glad ho blei då eg kom.

Får komme tilbake til fødselen og sånt seinare, for no er det ei som skal ha mat

[Blueberry]

Velkommen hjem og gratulerer igjen med den lille prinsessa!

[Kipa]

Velkommen hjem, og gratulerer så mye med en liten jente til!

[ny dag]

Vekommen hjem

- og takk for sms... er litt treg om dagene. Ingvild har vært syk og mannen på sykehus. Men i dag er en bra dag, så da unte jeg meg litt kg-lesing.

Kos dere

[jolie]

Gurimalla, har ikke fått med meg dette i det hele tatt, jeg! Gratulerer så mye med en prinsesse til!

[Hermione]

Då har eg fått skrive ned fødselshistoria mi! Det blei langt, så eg trur eg må dele det opp litt:

Det heile starta med at eg plutselig lakk fostervatn tirsdag 22.mars. Då var eg 25+3. Malin var sjuk og eg skulle vere heime med ho den dagen. Vi låg i dobbelsenga då eg plutselig kjente at det pipla ut væske der nede. ”Har eg fått så dårlig blærekontroll no? ”, tenkte eg og kava meg ut på do mens det drypte og rant. Då eg skulle reise meg opp igjen frå do fortsatte det å dryppe, så eg måtte ha bind på meg. Først tenkte eg fostervatn, men så slo eg det frå meg. Eg var jo berre i veke 35 og det kom jo så lite. Utover formiddagen kom det fleire litt større porsjonar, men eg vegra meg for å ringe til KK. La ut innlegg på gravidforumet på KG og på snartmamma.com i håp om at eg skulle få masse svar der det stod at det sikkert berre var tynn utflod og at det ikkje var noko å bekymre seg for. Tok på meg eit digert nattbind og gjekk på butikken med Malin. Då eg kom heim igjen var buksa kliss våt. Heldigvis hadde eg svart bukse og lang jakke, så eg trur ikkje nokon merka det. Deretter såg eg at omtrent samtlige som hadde svart på innlegget mitt meinte at det var fostervatn. Tilslutt ringte eg til KK ca kl 13. Då var det 6 timar sidan det begynte å lekke, og hodet var ikkje festa. Jordmora eg fekk snakke med sa at eg burde ha ringt for lenge sidan og at eg måtte komme med ein gang. Og dersom det var fostervatnet som var gått slapp eg ikkje ut igjen før babyen var ute. Så då måtte eg ringe mannen og pakke bagen i full fart. Klarte ikkje å tenke heilt klart, så det var rimelig tilfeldig kva som havna oppi der.

Då vi kom opp på KK var endå ei bukse kliss våt. Etter å ha tatt CTG kom det ein lege for å ta ultralyd. Han såg med ein gang at vatnet hadde gått. Det var litt vatn igjen på oversida av babyen, men ingenting under. Sidan hodet var godt nede i bekkenet og nesten festa fekk eg lov til å vere oppe og gå, men eg fekk ikkje reise heim igjen. Eg måtte bli på obsposten og vente på at riene skulle starte. Legen sa at dei skulle la kroppen min få ein sjanse til å sette i gang fødselen sjølv først. Følte meg rimelig einsam og forlatt etter at mannen og Malin hadde reist heim igjen. Men etterkvart vart eg heldigvis kjent med dei andre gravide damene som var ”innesperra” på obsposten. Dei fleste var på overtid og skulle bli satt i gang, men det var også to med svangerskapsforgiftning som hadde vore der leeeenge og ei med ekstrem svangerskapskvalme. Eg sov fryktelig dårlig om natta. Låg og tenkte på kva som kom til å skje og lurte på om babyen hadde det bra inni der.

Om morningen onsdag kom plutselig han fantastiske legen som eg hadde fødselssamtale med inn på rommet mitt. Då blei eg beroliga med ein gang. Han kontrollerte om eg var moden, noko som eg IKKJE var i det heile tatt. Fekk 1 på ein skala frå 1 til 10 som dei kallar Bishop score. Det er sinnsjukt vondt å bli kontrollert for modning eller opning når livmorhalsen er lang og lukka, så eg blei rett og slett kvalm. Fekk ei modningspille opp i skjeden og måtte ligge med den i to timar. I løpet av dagen fekk eg to piller til med 6 timers mellomrom. Den siste var det ei jordmor som satte inn, og ho gav meg 5 i Bishop score. Yes, tenkte eg. Då blir det fødsel i natt eller i morgon. Men om natta sov eg som ein stein og om morningen torsdag kom legen igjen og ga meg 1 (!!!!) i Bishop score! Jordmora måtte ha kjent feil kvelden før. Då blei eg deppa. Fekk dobbel dose modningspille. Klokka 15 blei eg igjen undersøkt. Framleis berre modenhet=1. Ny dobbel dose blei satt, og ca kl 18 begynte eg å kjenne litt menssmerter. Svigermor kom på besøk og eg hadde ikkje så veldig lyst til å fortelle det til ho før eg hadde sagt til mannen at det var noko på gang. Han og Malin skulle eigentlig ha komt dei og, men Malin hadde 39 i feber, så det blei det ingenting av. Svigermor, som var vår fødsels-barnevakt, skulle på konsert i Grieghallen 19.30. Eg hadde forrige laaange fødsel friskt i minne, så då ho gjekk sa eg at eg kjente litt mensmurringar, men ho kunne absolutt gå på konserten. Kanskje greit å ha mobilen på lydlaust, men det kom ikkje til å skje noko før langt ut på natta ein gang.

[Hermione]

Klokka åtte angra eg veldig på at eg hadde sagt ho kunne gå på konserten, for då gjorde det skitvondt. Riene kom med 2-3 minutters mellomrom og var vonde, men dei varte berre i 30 sekund. Trudde fortsatt at det kom til å ta lang tid, så eg tenkte ”Jaja, då får eg ta dei første 3-4 timane aleine og så får mannen vere her dei siste 15 timane av fødselen”. Eg ringte på jordmora og sa eg hadde rier. Det var samme jordmora som hadde gitt meg 1 på den dumme skalaen nokre timar tidligare, så eg såg at ho ikkje trudde heilt på meg. ”Det er nok berre modningsrier”, sa ho. Og opning ville ho ikkje sjekke før kl 21.30 når ho eventuelt skulle gi meg ny modningspille. Var ikkje lurt å rote for ofte oppi der når vatnet hadde gått pga infeksjonsfare. Ho ville at eg skulle legge meg på senga sånn at vi kunne ta CTG/sparketest, men eg insisterte på å ta testen ståande. Hadde ikkje sjans til å ligge under riene. Og så gjekk ho ut av rommet og sa ho kom tilbake om ein halv time. Mens eg stod der blei riene sterkare og sterkare og lengre og lengre. Ringte til mannen eit par gangar mellom riene, men måtte slenge frå meg telefonen kvar gang det kom ei ny ri. Han hadde avtalt med svigermor at ho skulle komme og passe Malin med ein gang konserten var ferdig 21.30. Så då rekna eg med at han skulle vere hos meg seinast 22.30 og at vi hadde god tid. Pga vaktskifte og diverse heft og plunder var det ingen som kom og sjekka opning på meg før klokka nærma seg 22.00. Sidan eg ikkje klarte å ligge under riene og riene kom tett, måtte vi gjere tre forsøk på å få lagt meg ned i senga. Eg var psykisk forberedt på 0 cm opning og vart veldig letta då ho sa det var 2 cm! Samtidig som ho sa det kom det ei ny ri og mannen ringte meg på mobilen. Eg blei så forfjamsa at eg tok telefonen sjølv om eg ikkje var i stand til å snakke. Fekk på eit eller anna vis formidla at han måtte komme NO!

Uheldigvis var alle fødestuene opptatt, så eg blei verande på rommet mitt på obsposten ei stund til. Men jordmora meinte at det gjekk heilt fint, for vi hadde mange timar igjen endå før det var full opning. Ho gav meg klyster og så blei eg overlatt til meg sjølv igjen mens ho gjekk for å ordne ein del praktiske ting. Klysteren hadde ein vanvittig effekt på riene. Plutselig kom dei kjempetett og med nesten ingen pause mellom. Kvar gang det kom ei ri stod eg og hang over fotenden på senga og ulte som ein ulv. Då klokka blei 22.50 fekk eg endelig fødestue. Dei ville trille meg inn i senga, men eg nekta. Klarte ikkje å ligge under riene, så då syns eg det var bedre å gå sjølv og heller ta eit par pausar på vegen. Då eg kom inn på fødestua blei eg møtt av ei veldig hyggelig jordmor. Merka at kjemien stemte med ein gang og at eg følte meg heilt trygg. Ho hadde lest journalen min og ønskebrevet mitt og lova at ho skulle gjere alt ho kunne for å få minst mulig rifter. Ho sjekka opninga, og då var den blitt 4-5 cm. På dette tidspunktet var eg rimelig panisk og lurte på kor i h…… det blei av mannen. Det stod i journalen min at eg skulle ha epidural, så anestesilegen var allereie varsla. Han kom eit par minutt over kl 23. Og når klokka var 23.05 kom endelig mannen inn døra. Var godt å ha han der mens legen somla med å gjere klar epiduralen. Då anestesilegen stakk slangen inn i ryggen min satt jordmora framfor meg og hjalp meg med å klare å puste meg gjennom riene utan å røre meg. Hugsar eg såg rett på ho og sa ”Eg trur det er for seint med den epiduralen”. I det anestesilegen skulle til å sprøyte inn den første epiduraldosen før han kobla til pumpa, kjente eg at eg måtte presse. Då var klokka 23.15. ”No kjem babyen”, sa eg. Då blei det ein smule hektisk. Anestesilegen og sjukepleiaren vart kasta ut og barnepleier blei tilkalla. På eit eller anna vis fekk eg lagt meg ned i senga slik at jordmora fekk tatt av meg trusa. Då hadde eg allereie pressa nokre rier med truse på og kjente at hodet stod i opninga. Eg låg på sida og holdt meg fast i mannen og prøvde å gjere slik som jordmora sa. Kvar gang eg pressa dytta jordmora hodet til babyen framover og vekk frå endetarmen. Mellom riene smurte ho med eit eller anna varmt. I begynnelsen turte eg ikkje å gi alt når eg skulle presse, for eg var så redd for å rivne. Men etter eit par rier tok eg meg sammen og fulgte dei instruksjonane eg fekk. Først skulle eg presse så hardt eg kunne og så skulle eg prøve å berre presse litt om gangen mens hodet glei ut. Då klokka blei 23.40 kjente eg plutselig at hodet kom ut og eit press seinare var heile ungen ute. Eg fekk ho opp på brystet med ein gang og mannen klipte navlestrengen. Jordmora undersøkte meg og fant ut at eg berre hadde fått eit par skrubbsår, men ho sydde likevel tre sting for å unngå at det skulle svi for masse der nede.

Heilt utrulig at to fødslar kan vere så forskjellige! To timar etter fødselen var eg oppe og gjekk og hadde ingen problem med å sitte. Forrige gang var eg svimmel og sjanglete i minst eit døgn etterpå pga blodtap og kunne ikkje sitte skikkelig på vekevis. Det hadde nok ikkje gått fullt så lett viss eg hadde gått til termin, så eg trur det var skjebnen som greip inn og bestemte at eg skulle få føde mens ungen endå var liten. Litt forskjell på å presse ut 3850 gram og 2500 gram! Malin var dessutan 38,5 cm rundt hodet mens lillesøster berre var 35 cm.

Oppholdet på barsel gjekk også greit. Eg delte rom med ei som også hadde født litt for tidlig. Ho hadde fått ein gutt i veke 37 som var 2700 gram. Dei første to dagane sleit eg veldig med amminga. Lillesøster orka rett og slett ikkje å suge, noko som er heilt vanlig for babyar som er født 5 veker for tidlig. Så ho fekk NAN mens eg pumpa meg for å få i gang melkeproduksjonen. Ho eg delte rom med fekk til amminga med ein gang, så det var litt sårt. På dag tre begynte lillesøster så vidt å interessere seg for puppen, men eg trengte hjelp av barnepleiarane kvar gang for å få kobla ho skikkelig på. Endelig, på dag 4, klarte eg stort sett å få til å amme utan hjelp, men veiing før og etter måltid viste at ho ikkje fekk i seg noko særlig. Derfor måtte ho likevel ha pumpemelk og NAN i tillegg til pupp. På dag 5, altså tirsdag, klarte ho å få i seg 50 ml frå puppen på eit måltid. Vekta hadde dessutan slutta å gå nedover og bilirubin-testen viste at ho ikkje trengte å ligge i lyskasse sjølv om ho var litt gul.

Så då fekk vi reise heim!

[Hermione]

Kort oppsummert vil eg seie at det var ein drømmefødsel og at opfølginga/behandlinga eg fekk på KK var upåklagelig.

Det einaste negative var at mannen berre fekk med seg siste halvtimen av fødselen. Hadde vore veldig godt å ha han der då riene stod på som verst. Han kan jo ikkje bidra med så mykje, men det hjelper faktisk litt på smertene å ha eit kjent fjes å feste blikket på.

Malin har nok blitt litt prega av at eg var vekke så lenge. Det har vore ein del grining i barnehagen og dei siste dagane eg var på sjukehuset merka eg at ho var blitt skikkelig pappadalt.

Foreløbig har eg ikkje merka noko særlig til sjalusi, men eg ser ho blir litt lei seg når eg må be ho vente litt fordi eg er opptatt med babyen.

[Kipa]

hørtes tøfft ut å ikke ha mannen å klype tak i!!

-men godt han rakk å komme før hun var ute i hvertfall...

Tenker det er deilig at det er over, og håper du koser deg med jentene dine!

God påske!

Endret 31. mars 2007 av Kipa

[Hermione]

No har vi faktisk vore heime ei veke allerede og snuppa har blitt 11 dagar gammal!! Utrulig kor fort tida går. I går hadde vi besøk av helsesøster. Ho hadde med seg vekt, så då fekk vi kontrollert om det var noko futt i puppemelka mi. Har nemlig droppa å gi NAN etter at eg kom heim i håp om at det skulle vere nok med pupp. Og det var det! Ho var blitt 2860 gram! Stor jente!

Etter at vi kom heim har ho stort sett sove heile tida. Har vekt ho kvar tredje time heile døgnet for å få i ho mat. Rimelig slitsomt om natta sidan det av og til tar 20 minutt å få ho våken nok til å ta puppen. Men no virkar det som om ho begynner å kvikne til.

I natt hadde eg tenkt å la ho få sove 4 timers økter sidan ho hadde lagt så fint på seg, men då våkna ho kvar tredje time av seg sjølv, gitt!

Og så har vi endelig bestemt navn. Det stod mellom to navn og vi klarte liksom aldri å bestemme oss, så då la eg fram alternativa for Malin. Først sa ho at babyen berre skulle heite lillesøster, men neste gang eg spurte om kva babyen heiter sa ho "Maiken", eller eigentlig Maiten sidan ho ikkje kan k'en endå.

Så då blir det Maiken!