Når debatten handlar om sokkar og vinking

[Gjest oss-to]

Det blir ofte sagt at influensarkulturen kan skape klasseskilje. Når ein les Rampelyset, kan ein undre seg over om skiljet allereie ligg i språket vi bruker om andre. Debatten stoppar ofte ved person, utsjånad og smak. Kanskje burde vi heller diskutere reguleringar, strategiar og korleis barn kan vernast , uavhengig av om vi synest influensarar er koselege eller ikkje.

 

[Gjest Badgald0pest2]

Kanskje man skal slutte å følge med på hva influensere gjør?

Alt jeg får med meg, er på KG.

[Gjest oss-to]

Badgald0pest2 skrev (2 timer siden):

Kanskje man skal slutte å følge med på hva influensere gjør?

Alt jeg får med meg, er på KG.

Det handlar ikkje om å "følgje eller ikkje følgje". Influensarkulturen er ikkje lenger berre eit individuelt val i ein feed ,han er blitt ein del av den offentlege samtalen. Sjølv dei som ikkje aktivt følgjer, ser kor sterkt folk knyter personlege band til influensarar, og korleis kritikk raskt blir opplevd som personangrep. Når debatten i Rampelyset stoppar ved utsjånad, smak eller kven som er "koseleg", overser vi dei strukturelle spørsmåla, reguleringav reklame, kommersialisering av barndom, maktforholdet mellom følgjarar og avsendar, og kva ansvar som ligg hos plattformer og vaksne. Å be folk om å "la vere å følgje" gjer dette til eit individuelt problem. Men påverknaden er kulturell. Når relasjonar blir kapital, og personlegdom blir forretningsmodell, må vi diskutere rammene , ikkje berre personane.

 

[Gjest Badgald0pest2]

oss-to skrev (10 timer siden):

Det handlar ikkje om å "følgje eller ikkje følgje". Influensarkulturen er ikkje lenger berre eit individuelt val i ein feed ,han er blitt ein del av den offentlege samtalen. Sjølv dei som ikkje aktivt følgjer, ser kor sterkt folk knyter personlege band til influensarar, og korleis kritikk raskt blir opplevd som personangrep. Når debatten i Rampelyset stoppar ved utsjånad, smak eller kven som er "koseleg", overser vi dei strukturelle spørsmåla, reguleringav reklame, kommersialisering av barndom, maktforholdet mellom følgjarar og avsendar, og kva ansvar som ligg hos plattformer og vaksne. Å be folk om å "la vere å følgje" gjer dette til eit individuelt problem. Men påverknaden er kulturell. Når relasjonar blir kapital, og personlegdom blir forretningsmodell, må vi diskutere rammene , ikkje berre personane.

 

Man kan velge å blokkere.
Algoritmene gjør at du får opp hva du søker og ser på. Slutt å oppsøk, slutt å se, problem løst. 

[Gjest oss-to]

Badgald0pest2 skrev (42 minutter siden):

Man kan velge å blokkere.
Algoritmene gjør at du får opp hva du søker og ser på. Slutt å oppsøk, slutt å se, problem løst. 

Å seie "berre blokker" er eigentleg same forenkling som når folk meiner alt ved ein influensar er fritt fram å plukke frå kvarandre – sokkar, kropp, smak. Begge delar reduserer eit strukturelt fenomen til individ. Influensarkultur er ikkje berre enkeltpersonar i ein feed. Det er ein forretningsmodell, ein marknadsstruktur og ein del av den offentlege samtalen. At vaksne kan velje å ikkje følgje, betyr ikkje at påverknaden berre er privat. Vi regulerer reklame, marknadsføring og maktforhold nettopp fordi vi veit at det ikkje berre handlar om personleg viljestyrke. Når relasjonar blir kapital og personlegdom blir produkt, må vi diskutere rammene,  ikkje berre be folk skjerme seg sjølve. Å gjere det til eit spørsmål om blokkering er å late som om kultur er noko kvar enkelt styrer isolert. Det er det ikkje.