Begrepet " Prinsipper"

[missLynch]

Nå er dette en avlegger fra et tema på samlivs-tråden.

Mann nekter å gifte seg med sin samboer, hun har dødelig kreft.

Mannen har som prinsipp å aldri gifte seg.

Hva ligger i prinsipp-begrepet?? Hva betyr det egentlig for oss?

Er det en slags forestilling vi har hatt siden vi var små, eller er det et politisk, eller religiøst betinget valg?

[Gjest lurven]

tror det er en medfødt ting, viktig å ha prinsipper, det er jo med på å definere hvem du er,

en person uten prinsipper har jo ingen distinkt personlighet

Endret 17. juli 2010 av lurven

[Gjest Blondie65]

Å stå på sine prinsipper kan være både negativt og positivt. En blir fort oppfattet som en stabeis hvis en ikke vil gjøre ditten eller datten pga prinsipper.

Likevel respekterer iallefall jeg mennesker som er prinsippfaste - de står for en mening og lever etter den. Dette er noe jeg prøver å leve opptil selv. Jeg trenger ikke være enig i prinsippet deres heller.

Mine viktigste prinsipper i livet har jeg fått i voksen alder. Dvs. at de har vært bevisste valg om holdninger til det jeg har tatt standpunktet for eller i mot.

De fleste som har prinsipper har vel fått disse ut fra sitt grunnleggende verdisyn.

Å be noen bryte sine prinsipper av hensyn til andre synes jeg lite om. Tanken om å gjøre det må i så fall komme fra en selv.

[Gjest imli]

Eg ser på "prinsipp" som ein sterk meining/synspunkt som ein ikkje vil fire på, same kva.

Eg meiner det er viktig å ikkje ha altfor mange prinsipper. Å ha mange prinspper er ikke det same som karakterfastheit eller sterk personlegheit. Eg meiner tvert om at det å sjå at ein ikkje kan ha så mange prinsipper, er ein del av det å bli ein vaksen, helstøpt person. Det er viktig å ha meiningar om ting, og å stå for det. Men for meg blir det feil å ha ein masse ting ein aldri fråviker, fordi ein må kunne forstå at mennesker endrar seg, forhald endrar seg, og situasjonar endrar seg. Då hender det ein møter seg sjølv i døra. Er ein vaksen og reflektert, ser ein at endra situasjonar kan gjere at ein skiftar meining, eller ser seg nødt til å vike frå tidlegare meiningar.

I situasjonen frå samliv-tråden, hadde eg glatt gifta meg om eg var mannen, uansett kor i mot eg var ekteskap. Sjølv om eg er kristen, kunne eg glatt gifta meg og konvertert til ein anna religion om det var min elskedes siste ynskje. Klart det hadde føltes feil, og falskt, men innimellom må ein velge mellom to onder, og prøve å finne det minste.